به گزارش پُل اکونومیک وی با بیان اینکه شرکتها باید رویکردهای درونسازمانی خود را در شرایط جدید بازنگری کنند، اظهار داشت: حفظ و نگهداشت منابع انسانی کلیدیترین عامل برای عبور از بحران است. مدیران باید در این شرایط با ایجاد فضای شفاف، اطمینان و انگیزه را در تیمهای خود تقویت کنند. البته باید تفکیکی دقیق میان نیروهای بهرهور و پرهزینه صورت گیرد تا منابع سازمان بهدرستی مدیریت شود.
ساداتی افزود: مدیریت نقدینگی، کنترل دقیق هزینهها و اولویتبندی خریدها، از دیگر اقداماتی است که باید در دستور کار واحدهای اقتصادی قرار گیرد. ارتباط شفاف و پایدار با تأمینکنندگان و مشتریان، ضمن حفظ تعامل سازنده، به ایجاد ذهنیت مثبت از برند در دوران بحران و پس از آن کمک شایانی خواهد کرد.
مدیرعامل شرکت اریکو همچنین بر ضرورت کاهش بوروکراسی درونسازمانی و افزایش پویایی تیمهای عملیاتی تأکید کرد و گفت: کاهش رخوت، تسریع در تصمیمگیری، چابکسازی ساختار اجرایی و اصلاح فرآیندها، لازمه مدیریت موفق در شرایط پرتلاطم فعلی است.
او در بخش دیگری از این گفتوگو، به نقش عوامل برونسازمانی و مسئولیت دولت در قبال واحدهای تولیدی پرداخت و گفت: افزایش هزینههای ناشی از انرژی، فشارهای مالیاتی، سختگیریهای تامین اجتماعی و محدودیتهای بانکی، در حالی بر دوش بخش خصوصی سنگینی میکند که این واحدها در روزهای بحرانی نقش اصلی در تأمین مایحتاج کشور ایفا کردند.
ساداتی با اشاره به نقش کلیدی صنایع غذایی و کشاورزی در تثبیت بازار طی روزهای اخیر، گفت: تولیدکنندگان با وجود فشارهای متعدد، پای کار ایستادند و نیازهای اساسی مانند آرد، روغن، گوشت و تخممرغ را بدون وقفه تأمین کردند. امروز زمان آن رسیده که دولت در مقابل این همراهی، با کاهش هزینهها و ایجاد تنفس مالی، از آنها حمایت کند.
وی درباره آینده اقتصادی کشور نیز هشدار داد که هنوز نمیتوان از پایان بحران سخن گفت و افزود: آتشبس، به معنای صلح نیست و وضعیت همچنان شکننده است. مدیران باید با تحلیل دقیق نقاط قوت، ضعف، فرصتها و تهدیدها، برای مواجهه با تداوم ناپایداری آماده باشند.
ساداتی در پایان تصریح کرد: تجربه این دوران میتواند مدیران را آبدیدهتر و ساختارها را مقاومتر کند. اما این مهم تنها زمانی محقق میشود که دولت در دوران پس از بحران، بار کمبودها و ناکارآمدیهای خود را بر دوش بخش خصوصی نیندازد. اگر نگاه دولت نسبت به توان و عملکرد واقعی فعالان اقتصادی تغییر نکند، نمیتوان به پایداری در توسعه امیدوار بود.
